Her i Svedala er sol og sumar og spad yndislegu vedri allan timann sem vid verdum her. Ferdalagid hingad gekk vel, en veslings Idunn nadi ser i einhverja magapest sem er buin ad gera okkur lifid leitt sidustu daga. Vid vonum bara ad hun se ad verda buin thvi mamman er ordin svoldid leid a ad skura og thvo thvott.
Annars er litla stelpan svo sem bara anaegd, og let sig ekki vanta i brudkaup gaerdagsins, tho hun hafi gubbad i bilnum a leidinni i kirkjuna (mamma var snör med poka og handklaedi, svo hvorki sulladist i sparifötin ne nyja bilinn hans afa Vidars). Brudkaupid var yndislegt: athofnin falleg, veislan skemmtileg og maturinn godur, og vedrid eins og thad gerist best a skandinavisku saelusumri.
Yndislegt!



