Matur og kroppatamningar

Í dag var matarheimur Iðunnar víkkaður eilítið og henni gefinn banani með grautnum. Henni fannst hann nú ekkert spes svona einn sér en aftur á móti mesta sælgæti saman við grautinn. Stefnir hún nú á að verða eins mikið matargat og Dagur frændi sinn. Henni þykir reyndar allur matur mjög spennandi og reynir að ná í allt matar- og drykkjarkyns, þó mamma sé alltaf að stoppa hana. Samanber mynd af þeim feðginum að bjórdrykkju sem finna má í eplamyndum hér til hliðar. No children were harmed in the making of this picture.
Ekkert er í raun annað í fréttum nema að Iðunn og Helgi hafa verið að kanna Flatt´s Wood á meðan ég þjáðist heimavið yfir prófunum, og að ég fór í gamla leikfimihópinn minn í dag í fyrsta sinn í 2 ár, og gat glaðst yfir því að hann var nú orðinn of léttur fyrir mig.....þetta mömmu bootcamp dæmi borgaði sig greinilega.

Próf, próf, próf...

Hér að ofan ber að líta ca. 1/5 af prófunum sem ég á enn eftir að fara yfir....enough said....
Geisp

Donna "amma"

Skömmu eftir að ég fluttist til Barnard Castle birtist lítil auglýsing í háskólanum þar sem leitað var að einhverjum sem vildi taka með sér farþega frá Barnard Castle til Durham gegn þátttöku í bensínkostnaði. Ég svaraði auglýsingunni, og þannig kynntist ég fyrst Donnu sem þá vann sem ritari í félagsfræðideild háskólans. Skömmu síðar hætti hún að vinna í Durham og sagan hefði getað endað þar. Hins vegar náðum við svo vel saman að við höfum verið perluvinkonur alla tíð síðan. Donna er einstaklega skemmtileg kona og ein af þeim sem er enn í afslappaða stílnum síðan á hippaárunum, bjó t.d. lengi vel með fyrrverandi manni sínum og 3 dætrum í húsvagni og ferðaðist milli staða meðan hann sinnti starfi sínu sem skógarhöggsmaður. Hún er algjör perla, hefur t.d. alltaf hugsað um kisurnar mínar þegar ég er á ferðalögum og hélt brúðkaupsveisluna okkar í garðinum og húsinu sínu í fyrrasumar. Þegar von var á Iðunni var Donna jafn áköf að fylgjast með og hinar ömmurnar (þó hún væri orðin fjórföld amma sjálf), og prjónaði m.a. 3(!) teppi handa henni. Það er því eilítil huggun harmi gegn þegar við neyddumst til að yfirgefa hinar ömmurnar á Íslandi að Donna "amma" er hér í Barnard Castle til að knúsa og spilla Iðunni. Iðunn fann það strax á sér að þarna væri komin "ekta" amma, og hefur heillað Donnu algjörlega uppúr skónum eins og hennar er von og vísa. Það er gott að eiga svona góða að í útlegðinni. Í sumar ætlarDonna svo að koma með okkur heim til Íslands og fara með okkur hringveginn og skoða landið.
Litlar stelpur sem eiga margar góðar ömmur hljóta ansi gott vegarnesti í lífinu.

Rallývagn

Í dag áskotnaðist Iðunni nýtt faratæki - stór og stæðilegur Silver Cross vagn í lit sem heitir British Racing Green - ekki er samt útséð um hvort slíkir vagnar fari hraðar yfir en vagnar í öðrum litum.
Það stóð alltaf til að fjárfesta í svokölluðum svalavagni þegar við kæmum til Englands svo Iðunn gæti sofið lúrana sína útí garði að íslenskum sið. Rauða kerran er súpergóð og sú flottasta, liprasta og handhægasta sem við höfum séð en hún er ekki kannski svo skjólgóð ef sofa á í henni í miklum vetrarhörkum. Við skoðuðum því ýmsa möguleika og enduðum með að fjárfesta í þessum á Ebay, kostaði okkur 70 pund með beislum, flugna- og kattanetum, dýnu, sólhlíf osfrv. Við þurftum að sækja farkostinn til indælla hjóna í Whitley Bay, og nýttum því tækifærið í smá strandferð þó veðrið væri heldur hráslagalegt.
Nokkrar myndir er að finna á eplamyndasíðunni.

Þambara vambara....

Hér á heimilinu eru ekki einungis við Helgi Pétur og Iðunn heldur búa hér einnig tveir kettir: Tala hin gulbröndótta og Beamish sem er svart og hvít skjöldóttur, ef kettir geta þá verið skjöldóttir. Þeim líst nú ekkert meira en svo á þetta "aðskotadýr" sem ég kom með frá Íslandi. Beamish má ekki sjá Iðunni, þá setur hann skottið milli lappanna og hrökklast burt, Tala er aðeins hugaðri en reynir þó að halda sig í hæfilegri fjarlægð. Iðunn er hins vegar ofsalega hrifin af sambýlingunum og finnst allt svo spennandi og skemmtilegt sem kisurnar aðhafast. Ég býð ekki í hvernig þetta verður allt saman þegar hún fer að skríða!

Fyrstu dagarnir án mömmu

Óskaplega finnst mér fyrirsögnin hérna sorgleg.... ég er samt líklega ein um það því hér heima gekk allt bara ágætlega. Ég hefði e.t.v. frekar átt að skrifa "fyrstu dagarnir án Iðunnar" því missir móðurinnar virðist meiri en barnsins. En sem sagt, ég fór í vinnu bæði í gær og í dag, ca. 6 tíma í hvort skipti og allt gekk vonum framar hjá þeim feðginunum. Iðunn fékkst til að drekka úr pela, reyndar takmarkað magn (en meira í dag en í gær svo það stendur til bóta), og borðaði líka smá graut, fékk svo bara ofsalega góðan sopa þegar mamma koma heim. Þau feðginin dunduðu sér saman, fóru í göngutúra og léku sér á teppi o.s.frv. Allt sem sagt bara í lukkunnar velstandi hér í Victoria Road. Ekki spillti fyrir að þegar ég kom heim úr vinnu báða dagana var allt tiltekið og uppvaskað - hann Helgi er nú alveg yndislegur!

Fyrsta grautarsmakkið

Fyrst mamman er farin að vinna var ákveðið að prófa að gefa Iðunni smá graut að smakka, til að sjá hvernig hann færi í hana. Hún er líka orðin svo áhugasöm um allt sem aðrir eru að borða og drekka. Grauturinn bragðaðist bara vel. Stelpan smjattaði og sleikti útum og borðaði þó nokkrar teskeiðar. Sjáum svo til hvernig líkaminn litli bregst við. Sjálfstæðið virðist vera ansi sterkt í dömunni og vildi hún því helst fá að grípa skeiðina og stinga henni uppí sig sjálf sem er ekki á dagskrá alveg strax.

Hálsbólgusinkrónía

Á nákvæmlega sama tíma í gærkveldi fengum við Helgi hálsbólgu.....kom bara allt í einu og virðist ekkert vilja fara aftur....ábyggilega súrloftinu í heimsveldinu að kenna.....

Fyrsti vinnudagurinn, á hvítasunnu :-(

Í dag var fyrsti vinnudagurinn minn eftir 6 mánaða fjarveru. Í öllum öðrum löndum er þó guðstrúin til þess nýt að gefið sé frí á annan í Hvítasunnu, en svo er ekki í Bretaveldi...... jafnvel trúleysinginn ég sé eftir þessum ágæta frídegi.
Við fórum öll í vinnuna í þetta sinn því ég var ekki alveg viss hvað þetta yrði langur dagur, og svo vissi ég að vinnufélögunum langaði til að sjá skvísuna. Hún gerði náttúrulega mikla lukku, á tímabili voru 6 kerlingar að geifla sig framan í hana í einu. Hún brosti bara við öllum þrátt fyrir að ganga endalaust á milli manna, jafnt karla sem kvenna, sem vildu prófa að fá hana í fangið. Svo var rosa fjör að láta deildarhundinn Evie hnusa af litlum tásum. Ég get ekki sagt að mér hafi þótt eins gaman, enda kom ég heim með stafla af prófum sem ég þarf að fara yfir á næstu dögum, og sat þar að auki hræðilega leiðinlegan og tilgangslausan fund. Úff, mig langar aftur í fæðingarorlof!

Dagur í Durham

Enn er hér mikil veðurblíða og hitin hefur haldist yfir 20 stigum og vel það alveg síðan við komum. Það á víst að kólna aðeins á morgun - niður í svona 17 stig, en annars spáð sól og góðu veðri út næstu viku líka. Það virðist reyndar oft fara saman að veðrið verður yndislegt þegar allir liggja í próflestri, en er svo kannski hundleiðinlegt það sem eftir er af sumrinu.

Í gær nutu Iðunn og pabbi hennar veðursins í Durham meðan mamman fór á kóræfingu í dómkirkjunni. Allar kerlingarnar í kórnum vildu skoða Iðunni og bar auðvitað saman um að hún væri undurfríð og sæt og yndisleg. "Such a happy little thing". Þau feðginin fóru m.a. í Marks og Spencer til að finna lausn á sokkavanda Helga Péturs. Helgi á nefnilega einungis einstæða sokka, því hann er ansi gjarn að henda sokkum sem komið er gat á og gleyma þá að henda líka hinum sokknum sem passar við. Nú keypti hann sér stóran pakka af sokkum, öllum eins svo alltaf verður hægt að finna einhverja sem passa saman. Hann er sérlega ánægður með að sokkapakkinn stærir sig af því að innihaldið sé "The most comfortable socks in the world", og heldur því nú fram að engir sokkar jafnist á við þessa í þægindum.

Um kvöldið fór Una svo aftur til Durham og söng á tónleikunum sem tókust bara furðu vel miðað við fyrri reynslu af kórnum. Helgi og Iðunn höfðu það bara náðugt heima á meðan. Þar með lýkur fréttaflutningnum af þeim degi.....