Vikulok

Hér hefur verið mikið að gera síðustu daga og mamman allt of úrvinda á kvöldin til að blogga eða mynda. En nú eru loks komin vikulok og við Iðunn erum í vinnunni minni að bíða eftir Helga sem spilar fótbolta með fornleifafræðingum og nýtum tímann til að skella inn einu bloggi.
Nýja rútínan okkar hefst með fótaferð kl. 06.30, sem reynir svoldið á mömmuna sem enn er ekki að fá nema svona þriggja tíma svefn á nóttu.....allt í lagi á mánudögum en orðið erfiðara á föstudögum. Iðunn fór í leikskólann fjórum sinnum í þessari viku. Fyrst aðlögun í þrjá tíma á mánudag, og svo fulla vist í 8 tíma næstu 3 daga. Allt hefur gengið vel, hún er glöð og borðar vel, leikur sér fallega og er ánægð með lífið, en síðasta daginn fór nú samt að bera svoldið mikið á mömmusýki - hún grét þegar ég skildi hana eftir (mjög erfitt fyrir sálina í mér!), og mátti ekki líta af mér eftir að ég sótti hana síðdegis. Jafnvel pabbi, sem annars er manna vinsælastur, hlaut ekki náð fyrir augum dömunnar, og mamma mamma mamma mamma var sú eina sem mátti halda á henni og aldrei hverfa úr augsýn. Litla skinnið skilur náttúrulega ekki alveg hvað er í gangi, en ég vona að hún venjist þessari nýju heimsmynd nokkuð fljótt því hitt reynir svo á mömmuhjartað.
Annars er það helst að frétta að Helgi fór í dag til Newcastle í viðtal til að fá National Insurance number...nokkurs konar skattanúmer.... og nú er allt klárt til að hann geti farið að fá útborgað í sterlingspundum, sem er ágætt á þessum síðustu og verstu tímum. Annars erum við orðin svo leið á bölsýni og barlómi að við nennum hvorki að ræða né blogga um íslenska efnahagsástandið.
Að lokum viljum við svo óska Fríðu, Gunna Geir og Kristni Erni til hamingju með hana Maríu Dís litlu sem fæddist í gær og óska þeim góðs gengis í Bostonferðinni. María er greinilega dugleg stelpa sem mun spjara sig vel þó mikið verði á hana lagt. Við hlökkum til að sjá hana næst þegar við komum heim!

Af stígvélum (gulum) og Íbsen

Einu sinni sátum við afi minn Bragi ansi margar vikur við að lesa prófarkir af leikritum Ibsens. Við höfðum oft lesið prófarkir saman, ekki kannski alltaf jafn áhugaverðar, ég man ég las með honum verslunarsögu Vestur Skaftafellssýslu sem unglingur og verð að játa að ég kvartaði sáran yfir einhæfni þeirrar prófarkar, segir líklega meira til um unglinginn en um handritið...
En sem sagt - Ibsen. Til að nýta nú tímann sem best meðan á lestrinum stóð fitjaði ég upp á peysu á sjálfa mig. Í sönnum Unu stíl var hún í öllum regnbogans litum, dökkfjólublá í grunninn, með marglitum röndum. Það segir ansi mikið um hve verkið var erfitt og torsótt að ég kláraði peysuna, og amma mín Stína sem þá var enn nokkuð góð í höndunum saumaði hana saman fyrir mig. Ég gekk í þessari Ibsenpeysu í mörg ár, en þegar ég fluttist til Durham lenti ég í þeirri ógæfu að upp kom mölur í geymsluskáp hjá mér í Hild Bede College og peysan varð honum því miður að bráð....ég verð samt að játa að ég geymi götótta peysuna enn, minninganna vegna.
Þegar ég vissi að von væri á barni for ég að grúska í skápum hjá mér og fann þá afgangana úr Ibsenprjóninu, marg flutta milli húsa. Mér datt í hug að fitja e.t.v. upp á peysu, sem ég og gerði en nú var engin amman, enginn afinn og enginn Ibsen til að halda mér við verkið, og ég var varla komin upp að handveg þegar barnið fæddist og handverkið gleymdist. Einhverntíma eftir að ég kom aftur til Durham fann ég þetta hálfkláraða verkefni, og rann ansi fljótt upp fyrir mér að ekki væru nægir afgangar til að klára peysuna, en einhvers staðar hefur amma Stína leynst í huga mér því ég breytti bara hugmyndinni í vesti, og kláraði loksins verkið.

Í dag var fyrsti heili dagur Iðunnar á leikskólanum. Sama hversu góður skólinn er verkjar alltaf smá í mömmu hjartað að skilja barnið sitt eftir til að þurfa á fyrsta sinni að takast eitt á við lífið.....8 tímar án mömmu í ókunnu landi, innanum ókunnt fólk. Því er vel við hæfi að í dag klæddi ég stelpuna mína í fyrsta sinn í Ibsenvestið góða. Það er ef til vill ekki fallegasta vesti sem sést hefur og ekki jafnast það á við vestin hennar ömmu Fanneyjar í handlagni og fegurð, en það hélt á henni hita í leikskólanum og vafði hana allri þeirri umhyggju sem ég gat gefið henni og sem ég vissi að amma Stína og afi Bragi hefðu viljað veita henni á fyrstu skrefum sínum út í lífið.
Varla þarf að taka fram að allt gekk vel á leikskólanum. Iðunn undi sér vel, borðaði vel, svaf vel, lék sér fallega og var hvers manns hugljúfi, eins og vera ber þegar maður er umvafinn ást og umhyggju margra kynslóða.

Lúin

Við Iðunn erum allt of lúnar til að blogga í dag - skellum bara inn nokkrum myndum sem voru ónýtar í lit en mamman reyndi að gera skaplegarí svarthvítu:

Ömmuvídjó - Mamma og Iðunn fíflast

Mamma kítlar Iðunni á sunnudagsmorgni

Haustverk

Ég er ein af þeim sem nýt þess að eiga lítinn garð til að sitja í á sumarkvöldum og teyga gin og tónic, eða til að rúlla stelpunni minni úí í vagninum sínum um miðjan dag og leyfa henni að lúlla við fuglasöng og flugusuð. Yfirleitt er tiltölulega auðvelt að halda við litla garðinum okkar, en sumarið í ár, með endalausum rigningum og leiðindaveðri var svona týpískt maximum investment, minum return dæmi, þar sem aldrei var hægt að sitja úti en allt varð úr sér vaxið á mettíma.
Í morgun rann um yndislegur haustdagur, bjartur og sólríkur, ansi kaldur samt, og var því ákveðið að ráðast á helming frumskógarins, þann sem liggur fyrir allra augum og snýr út að götunni, og undirbúa hann undir veturinn. Bakgarðurinn býður betri/annars tíma. Eftir 2 stunda vinnu og tvær ferðir á haugana er garðurinn nú hinn snyrtilegasti, og þurfa nágrannarnir ekki lengur að skammst sín fyrir að búa í návígi við okkur. Þvílíkur léttir á húsmóðurinni.
Á meðan við stóðum í stórræðum fyrir framan hús kom Roddy nágranni okkar á nr 5 að skoða Iðunni, og sendi henni síðar um daginn svohljóðandi bréf og fylgdu því 15 pund:
For Lovely Idhunn
Dear Idhunn. A little present for you! Mum and Dad will know best how to spend it for you. See you soon. Roddy No 5
Iðunn er ánægð með þetta - ætli hún leggi það ekki í úlpusjóðinn...það er farið að verða ansi svalt...a.m.k. verða peningarnir ekki lagðir í íslensk hlutabréf á næstunni.
Nóg í bili - vonum að einhverjir aðrir lesi en ömmurnar, þó þær séu náttúrulega alltaf jafn velkomnar.
Velbekomme!

Rigningardagur

Meira að segja Pollýanna incarnate á erfitt með að sjá blessunina í rigningardögum og dagurinn í dag var slíkur. Við nýttum tækifærið og tókum lífinu með ró fram undir hádegi, en héldum svo til Darlington í vetrarundirbúning. Fólst hann í að kaupa inniskó, hlýja sokka og létta flíspeysu á Helga, sokkabuxur vetrarins á Unu og leyta árangurslaust að peysu á Unu og úlpu á Iðunni. Iðunn á reyndar Nike úlpu sem hún erfði eftir Dag besta frænda sinn. Sú virðist bara fín og hlý og ágæt til vetrarbrúks....þar til reynt er að koma barninu í hana. Úlpan er alveg feyki nógu stór, en virðist vera sniðin á börn sem annað hvort eru mjórri um mittið en daman okkar, eða sem er alveg sama þó þau komi ekki höndum niður með hliðum. Semsagt litla daman eins og strengdur kálfur með handleggina útrétta í þvingaðri "Hills are alive with the sound of music" stöðu..... ekki alveg nógu gott. Verra er að hér í UK gengur bara ekkert að finna almennilega úlpu - hvað þá kuldagalla, því mér datt í hug að hann gæti etv líka verið ágætis lausn, þó Iðunn eigi reyndar kuldabuxur sem hagsýna mamman keypti á útsölu í POP í vor. Kuldagallar eru bara til upp að 6 mánaða stærð, og úlpur eru allar barbíbleikar eða gylltar (!), með þrengingu í mittið.....úff! The search continues!
Í dag gerðist líka sá merkisatburður að Iðunn fór í fyrsta sinn ein í bað. Hún var smá skelkuð fyrstu sekúndurnar, og tók nokkra gúlsopa af baðvatni áður en hún lærði að maður verður að bera höfuðið hátt við baðskrið, en svo fannst henni þetta mesta sport. Við erum óskaplega fegin, enda stundum leiðinlegt fyrir fullorðna að fara í hlandvolgt bað sem rétt nær að væta rasskinnarnar.

Langur dagur hjá leikskólastelpu

Hér að neðan má sjá Iðunni fyrir framan nýja leikskólann sinn, Yellow Wellies, eða Stígvélabæ eins og ég kýs að kalla hann. Þangað fór Iðunn í morgun klukkan 8 og var skilin eftir í fyrsta sinn í umsjá ókunnugra. Allt gekk eins vel og hugsast gat: við fórum frá henni brosandi og sóttum hana brosandi nokkrum tímum seinna. Henni fannst allt skemmtilegt - krakkarnir, dótið, fóstrurnar (leikskólakennararnir), maturinn. Starfsfólkið átti ekki orð yfir hve þetta var ljúft og meðfærilegt barn og við vorum óskaplega montin af stelpunni okkar. Vonandi er þetta bara merki um það sem koma skal og að henni muni líða vel innan um gulu stígvélin.
Iðunn og Helgi voru svo hjá mér í Durham það sem eftir var dagsins því föstudagar eru fótboltadagar. Þegar pabbinn fór svo loks í boltann eftir ansi langan dag hjá lítilli stelpu, fóru Iðunn og mamma hennar í innflutningspartý. Þar lifnaði aldeilis yfir lúinni dömu þegar hún komst í skemmtilegt dót, og var hún sérstaklega spennt fyrir einhverjum ásetubíl sem hún gat ýtt á undan sér, fengið til að spila óþolandi lög og blikka ljósum - alveg frábært og akkúrat eitthvað sem foreldrarnir mundu aldrei kaupa handa henni! Eftir 1 1/2 tíma í partýinu kom svo Helgi og sótti okkur og við ókum heim í Barnard Castle, algjörlega uppgefin öllsömul eftir langan dag í lok enn lengri vinnuviku. Það verður farið snemma í háttinn í Victoria Road í kvöld - yngsti fjölskyldumeðlimurinn liggur nú þegar í fasta svefni inni í herbergi.
Góða nótt og til hamingju með helgina!

Á haustdögum

Það eru rétt um fimm mánuðir síðan við fluttum aftur til Englands en samt er eins og "nýja" lífið, enska lífið sé fyrst nú að komast í gang. Við flæktumst svo mikið í sumar og september, Helgi var í fríi, ég í frjálsari rútínu, við vorum heima í heilan mánuð og þar fram eftir götunum. En allt í einu í dag var eins og lífið okkar hér væri loks að komast í fastar skorður. Skólinn að byrja hjá mér og fótaferðatími orðinn 06.40 að venju, Helgi byrjaður í vinnu, Iðunn að byrja í leikskóla. Í raun og veru er þetta í fyrsta sinn sem lífið kemst í fastar skorður síðan ég fór heim til Íslands að eignast "stuttunginn" okkar fyrir tæpu ári síðan. Þó það sé alltaf gaman að vera í sumarfríi, og fríi yfirleitt, er samt eitthvað mjög traustvekjandi við haustrútínuna. Ekki spillti fyrir að dagurinn í dag var í raun fyrsti alvöru haustdagurinn: fallegur, heiðskýr, tær, en andkaldur (5C í morgun) og vetrarlykt af blænum. Við Iðunn fórum tvær einar til Durham í fyrsta sinn. Lögðum bílnum í vinnunni og röltum 25 min leið í Stígvélabæ (Yellow Wellies Nursery) að byrja fyrsta aðlögunardaginn. Ég tók í fyrsta sinn eftir laufum á stéttum og litabreytingum í trjánum....konu með húfu og barni með trefil.
Fyrsti dagurinn gekk vel. Við hittum Hayley sem verður fóstran/kennarinn hennar Iðunnar og leist vel á hana. Ég þurfti að skrifa undir alls kyns pappíra, og Iðunn lék sér á meðan. Á morgun skil ég hana eftir í 2 tíma og á mánudaginn í 3, og svo byrjar gamanið fyrir alvöru. Ég verð samt að segja að ég er ánægð með leikskólann og ég hugsa að Iðunn verði ánægð þar....það er bara erfitt fyrir hjartað í mömmunni að hugsa til þess að skilja hana þar eftir. Leikskólar reyna oft mun meira á mömmur en börn.
Helgi vann heima, bestaði forrit og fór á símafund. Ánægður að öllu öðru leyti en því að versnandi gengi hefur valdið því að við getum ekki keypt tölvu handa honum sem stendur...verðum að bíða í svona 6 vikur til viðbótar, en ég er að vonast til að geta lánað honum tölvu af labbanum mínum þangað til.
En sem sagt, haustið komið....og Pollýanna incarnate er strax farin að líta á björtu hliðarnar - eldur í arninum, kerti um allt hús, ullarteppi og heitt kakó - haustið getur líka verið yndislegur tími!

Meðvirkni á miðvikudegi

.
Miðvikudagur var tíðindalítill. Mamman sat á fundum allan daginn. Helgi og Iðunn undu sér vel. Veður skaplegt. Nei, það er lýgi, hér var yndislegt haustveður - blár himinn og stilla, en ég fékk ekki að njóta þess vegna fundarsetu. Þetta er semsagt svona algjör ekkipóstur fyrir Iðunnarfíklana (samanber komment við síðustu færslu). Ekki samt viss hvort ég sé ekki að sýna einum of mikla meðvirkni með þessum innihaldslausu færslum? Er til eitthvad Alanon fyrir aðstandendur Iðunnarfíkla?

Rólegur dömudagur

* ÞESSI FÆRSLA VAR SKRIFUÐ Í GÆR, EN EINHVERRA HLUTA VEGNA UPPFÆRÐIST HÚN EKKI ÞÁ

Í dag áttum við mæðgur rólegan dag saman á meðan Helgi fór í sinn fyrsta vinnudag í Hull. Veðrið var heldur leiðinlegt framanaf svo við dunduðum okkur heima við leik og störf, og skruppum svo aðeins á kaffihús um 3 leytið....tíðindalítill dagur, en skemmtilegur samt. Allt gekk vel hjá Helga. Hann kom sæll heim eftir heilan dag í Hull, ánægður með nýja starfið og vinnufélagana.
Í lokin, svona í anda dagsins, er svo algjörlega non-happening vídjó af Iðunni með blöðruna sína, sem líklega er mjög leiðinlegt fyrir alla aðra en hörðustu aðdáendur - þ.e. ömmu Gee og ömmu fk.