Hér að neðan má sjá Iðunni fyrir framan nýja leikskólann sinn, Yellow Wellies, eða Stígvélabæ eins og ég kýs að kalla hann. Þangað fór Iðunn í morgun klukkan 8 og var skilin eftir í fyrsta sinn í umsjá ókunnugra. Allt gekk eins vel og hugsast gat: við fórum frá henni brosandi og sóttum hana brosandi nokkrum tímum seinna. Henni fannst allt skemmtilegt - krakkarnir, dótið, fóstrurnar (leikskólakennararnir), maturinn. Starfsfólkið átti ekki orð yfir hve þetta var ljúft og meðfærilegt barn og við vorum óskaplega montin af stelpunni okkar. Vonandi er þetta bara merki um það sem koma skal og að henni muni líða vel innan um gulu stígvélin.
Iðunn og Helgi voru svo hjá mér í Durham það sem eftir var dagsins því föstudagar eru fótboltadagar. Þegar pabbinn fór svo loks í boltann eftir ansi langan dag hjá lítilli stelpu, fóru Iðunn og mamma hennar í innflutningspartý. Þar lifnaði aldeilis yfir lúinni dömu þegar hún komst í skemmtilegt dót, og var hún sérstaklega spennt fyrir einhverjum ásetubíl sem hún gat ýtt á undan sér, fengið til að spila óþolandi lög og blikka ljósum - alveg frábært og akkúrat eitthvað sem foreldrarnir mundu aldrei kaupa handa henni! Eftir 1 1/2 tíma í partýinu kom svo Helgi og sótti okkur og við ókum heim í Barnard Castle, algjörlega uppgefin öllsömul eftir langan dag í lok enn lengri vinnuviku. Það verður farið snemma í háttinn í Victoria Road í kvöld - yngsti fjölskyldumeðlimurinn liggur nú þegar í fasta svefni inni í herbergi.
Góða nótt og til hamingju með helgina!
1 ummæli:
Þetta eru mikil tímamót í lífi lítillar stúlku, en hún stendur sig greinilega vel eins og hennar var von og vísa. Verst hvað dagarnir verða langir, þegar svona langt er að fara.
Skrifa ummæli