Bragi samafmælisfrændi!

Ekki má gleyma að minnast hér á merkisdrenginn hann Braga Strand Jóhannesson, sem deilir afmælisdegi litlu frænku sinnar, en er fjórum árum eldri. Bragi varð fimm ára á fimmtudaginn, og í dag stendur til heljarinnar fjör í Þúfubarði þegar 10 aðrir fimm ára snillingar koma að hylla afmælisbarnið.
Til hamingju með afmælið elsku Bragi okkar!

Afmælisdagur

Litla pæjan átti yndislegan dag. Fyrst var farið með köku í leikskólann, og þar var búið að hengja upp borða sem á var áletrað "1 today - Happy Birthday!" Hún kom sæl heim eftir yndislegan dag með gyllta glimmerlímda kórónu og kökumylsnu í sokkunum. Svo tók ekki verra við. Donna kom í heimsókn með tvo pakka og eplaköku í farteskinu, og svo kíktu Barbar og dóttir hennar við með afmæliskort.


Iðunn fékk Brio göngukerru frá foreldrum sínum, bók frá Pat í mömmuvinnu, og timbur-rúllu-snák og bleikt (!) körfuveski frá Donnu. Allt rosalega vinsælt hjá afmælibarninu. Hún reisti sig strax upp við vagninn og gekk á eftir honum eins og hún hafi aldrei gert annað (í fyrsta sinn sem hún gengur á eftir einhverju), keyrði snákinn um allt, og tíndi alls konar dót upp í veskið. Mikið fjör. Þar sem mamman hafði bakað leikskólakökuna (var á fótum kl. 5.30 að búa til krem!) tók Helgi að sér að baka "heima" kökuna, og tókst honum ljómandi vel til. Nammi namm! Gaman núna, eins og við mamma segjum stundum!
Lasna mamman er samt alveg búin eftir daginn og er farin að sofa.

Iðunn eins árs

Í dag er akkúrat ár síðan við litum stelpuna okkar í fyrsta sinn. Iðunn, stuttungurinn okkar, sem var löngu búin að fá nafnið sitt, og sem hefur staðið svo vel undir þessu fína nafni síðasta árið. Stelpan okkar sem hefur auðgað líf okkar og annarra á ómælanlegan hátt, og sem er yndislegur gleðigjafi - alltaf glöð, alltaf kát. Hér má líta örfáar af minningunum um besta árið í lífi okkar Helga.

Lítill listamaður

Hér ber að líta Iðunni Helgadóttur með fyrsta meistaraverkið, þ.e. fyrstu teikninguna sína sem hún kom með heim úr leikskólanum í dag, ansi roggin. Þetta er abstraktverk, tveir punktar og tvö strik, og verður eflaust selt dýrum dómum eftir 100 ár. Þangað til ætlar mamma að geyma það á góðum stað.
Það er samt týpískt fyrir pennaóðu dömuna okkar að hún vildi alls ekki tjá sig með vax- eða trélitum sem henni voru boðnir, en beið þess í stað þar til henni gafst færi á bírópenna sem einhver var að nota til að fylla út eyðublöð, greip hann fastataki og teiknaði þetta fína listaverk með honum.

Eplafjölskyldan

Eplafjölskyldan er sæl og glöð, jafnvel á krepputímum. Það er ekki verra að hafa Pollýönnueðli.

Góður gestur

Í dag var aldeilis skemmtilegur dagur. Von var á Eszter frá Indlandi, sem hvatti okkur til að ganga frá öllum bókunum og öllu hinu draslinu svo eftir svoldið stressaðan morgun er orðið ansi fínt hjá okkur. Svo sóttum við Eszter og nutum dagsins með henni, sem var náttúrulega yndislegt, enda ansi langt síðan við sáum hana síðast. Eszter kom færandi hendi, með risaeðlu handa Iðunni sem gerði mikla lukku, og rúmteppi handa okkur sem tekur sig stórvel út inni í svefnherbergi. Um kvöldið skruppum við niður í bæ í leit að jólasöng sem þar átti að fara fram. Fundum reyndar aldrei neitt söngfólk, en þess í stað brjálaðan eldgleypi sem stóð ber að ofan við listir sínar þrátt fyrir kulda og trekk. Við vorum öll í lopapeysum og þótti alveg nógu kalt! Iðunn sofnaði í bakpokanum á leiðinni heim og reyndist engin leið að vekja hana í kvöldmatinn svo hún sefur nú alklædd inni í rúminu sínu - bara í innifötunum samt!
Skemmtilegur dagur og eflaust verður morgundagurinn enn betri.

Þreytandi ferðadagur

Svona var umhorfs í Barnard Castle þegar við vöknuðum í morgun. Hvítt yfir öllu og um 10cm jafnfallinn snjór á götunum. Afskaplega fallegt, en ekki sniðugt þegar maður þarf að keyra 40 km á sveitavegum í vinnuna, ekki er búið að moka vegina, allir eru á sumardekkjum og Englendingar kunna engan vegin að aka í snjó. Þar sem ég varð að mæta í vinnu í dag ákváðum við að líklegast væri best að Helgi kæmi með okkur mæðgunum og að við mundum keyra til Darlington og taka lest þaðan, þannig sleppur maður við bröttustu brekkurnar og verstu sveitavegina. Við komumst hæglega til Darlington, tókum því bara rólega og lulluðumst þetta á svona 45km/klst. En þegar við vorum rétt að koma að Darlington lentum við í þvílíkri bílalest að eftir heilan klukkutíma í henni höfðum við ekki komist áfram nema um ca. 1km. Þá ákváðum við bara að leggja bílnum, ganga hálftíma leið á lestarstöðina og náðum þar lest, og komumst loks með barnið á leikskólann og þaðan í vinnuna eftir 3klst og 20 mín ferðalag. Úff! Iðunni fannst þetta samt bara voða gaman, enda er hún hrifin af lestum eins og pabbi sinn, og svaf af sér mest alla bílferðina. Ferðin heim gekk öllu betur, enda mestur snjórinn af götunum þá - vorum ekki nema 1 1/2 tíma á leiðinni.


Það var nú samt aldeilis þess virði að fara í vinnu því þar beið okkar pakki frá ömmu FK, með smá glaðningi handa afmælisstelpu næstu viku og aðrar gjafir sem fara eiga á heitari slóðir með helgargestinum okkar. Takk takk amma Fanney! Við pössuðum okkur líka að geyma frímerkin handa afa Gunna :-)
Hér að neðan er svo mynd til að sýna ömmunum nýju klippinguna hans Helga Péturs, svo þær geti dáðst að myndarleika (tengda)sonarins.


Að lokum er svo hér ein bjartsýnis auglýsing. Ef einhver býr svo vel að eiga bílstól sem hentað gæti dömu um 9,5kg og sem ekki er í notkun 18.des-18.jan erum við mjööög áhugasöm um að fá einn slíkan lánaðan. Iðunn er á þeim aldri að hún passar enn bæði í 0 og 1 flokks stóla.

Stórfréttir frá Barnard Castle! Helgi fór í klippingu í fyrsta sinn síðan við fluttum til Englands! Þó ég sé kannski ekki alveg hlutlaus verð ég að segja að hann er ansi sætur svona nýklipptur. Í öðrum fréttum er það helst að önnur tönn Iðunnar í efri góm er komin í gegn. Hún ætlar aldeilis ekki að vera á eftir áætlun í tanntökunni þegar afmælisdagurinn gengur í garð.

Komið gólf!!!

Loksins loksins komin gólf í bæði stofu og borðstofu...og þröskuldar, og listar, og hurðirnar aftur á hjarirnar - jibbíjei!! Sjáið þið bara hvað Iðunn er glöð á myndinni hér að ofan. Hún var að hjálpa mömmu sinni að sortera óhreina þvottinn á svefnherbergisgólfinu innan um bækur og borðstofustóla. Bráðum bráðum, um leið og við getum ryksugað og sett öll stærri húsgögnin á sinn stað verður kominn frábær skriðvöllur fyrir dömuna sem hefur þurft að sitja í stól eða fangi í allt of marga daga og vikur.
Annars er Iðunn búin að læra að gnísta tönnum......þó ekki séu komnar nema ein í efri góm og tvær í neðri. Foreldrarnir vona að hún aflæri það aftur sem allra fyrst!
-------------------------------------------------------------------------
PS. Hér gleymdist aðal saga dagsins af dóttur okkar. Iðunn svipast um í stofunni - sér hauskúpu (ekki óalgengt á þessu heimili). Aldrei þessu vant uppveðrast hún öll við þetta- bendir á kúpuna og endurtekur í sífellu - tsss tssss (kisa á Iðunnarmáli, og aldrei notað um neitt nema kisur). Mikið rétt,kúpan sú arna er hauskúpa af ketti. Snillingur þetta barn, og greinilega dóttir móður sinnar höfuðskeljasérfræðingsins.

Hrakfarir á fullveldisdaginn

1.desember 2008. 90 ára afmæli fullveldis Íslands.

Loksins, loksins er gólflögninni að ljúka - Philip smiður ætlar að klára á morgun svo við getum komið heimilinu í samt lag áður en Eszter kemur til okkar um helgina.
Annars er ástandið ekki alveg nógu gott. Við fórum með köttinn til dýralæknis til að hlúa að sárum hans. Læknirinn fann gríðarstóran absess á lendinni svo kisa er ansi óánægð núna eftir sprautu í hnakkadrambið og komin með fáránlegan kraga sem hún rekur í allt. Að launum kúkaði hún í mitt rúmið okkar á meðan við vorum í Durham - blautum, ógeðslegum kúk. Að auki mótmæli hinn kötturinn útgöngubanni, sem gekk jafnt yfir báða kettina á heimilinu eftir doktorsvísitið, með að skíta á eldhúsgólfið, og Helgi steig svo ofan í herlegheitin. Á meðan við vorum að reyna að þrífa allan þennan ófögnuð sló Iðunn til og losaði sig við þarmainnihaldið sitt líka, reyndar í bleyjuna, svo það þurfti að þrífa hana, eitt skópar, eldhúsgólf, sængurföt, rúmdýnu, osfrv allt á sömu 5-10 mínútunum. Ég hef upplifað skemmtilegri kvöldstundir.
Ég er enn óökufær, en einkabílstjórarnir mínir tveir (lítill aftursætisbílstjóri og annar stærri sem nær niður á bensíngjöfina) komu mér í vinnuna, og öxlin er hægt og sígandi að skríða saman. Þrátt fyrir allar hrakfarir síðustu daga verður að segjast að við erum bara ansi kát og bjartsýn hér í Victoria Road, og erum farin að hlakka til að koma heim um jólin og hitta alla vini og kunningja.
Desemberkveðja úr snjónum í Barnard Castle.