Þessi helgi er svo kölluð Whit Bank Holiday, þriggja daga helgi sem alltaf er siðustu helgina í maí mánuði og kemur í stað Hvítasunnunnar. Á ári hverju gerist tvennt um þessa helgi hér í B.C.: annars vegar er svo kölluð Barnard Castle Meet hátíð með hljómsveitum, skrúðgöngum osfrv., og hins vegar Gufuvélasýning Barnard Castle. Þar mætast gufudráttarvélar, gufuvegheflar, gufuvélsagir, gufuvaltarar, og allar aðrar vélar sem hugsanlega geta gengið fyrir kolum og gufu. Fjölskyldan í Victoria Road ákvað að skella sér á þessa kynjasýningu, ásamt skötuhjúunum Daníel og Angelu. Hátíðin er á túni hérna rétt utan við bæinn þar sem áður stóðu hermannabraggar. Það sem kom okkur mest á óvart var hve þetta var stór sýning og hve margmennið var mikið. Auk gufuvélanna var fólk mætt með gamla bíla, slökkvibíla, reiðhjól, mótorhjól, Landróvera osfrv...ja í raun bara öll farartæki sem nöfnum tjáir að nefna. Helgi var hrifnastur af pínulitlum gufudráttarvélum, sem iðullega var ekið af gríðarstórum mönnum, svoldið svipað og þegar fullorðinn maður sest á þríhjól: hnén komin upp að höku. Svo var einnig gaman að skoða týpurnar á sýningunni: nánast hver einasti maður var í bláum fjósagalla og með sixpensara, margir hverjir makaðir kolaryki, fríðleiks- og fatasmekksgenin virtust hafa yfirgefið flesta sem stunda svona gufuvélanördisma. En hvað um það, þetta var bara hin ágætasta skemmtan fyrir alla fjölskylduna, og gaman að hafa upplifað svona sér-enskt fyrirbæri.
Þessi helgi er svo kölluð Whit Bank Holiday, þriggja daga helgi sem alltaf er siðustu helgina í maí mánuði og kemur í stað Hvítasunnunnar. Á ári hverju gerist tvennt um þessa helgi hér í B.C.: annars vegar er svo kölluð Barnard Castle Meet hátíð með hljómsveitum, skrúðgöngum osfrv., og hins vegar Gufuvélasýning Barnard Castle. Þar mætast gufudráttarvélar, gufuvegheflar, gufuvélsagir, gufuvaltarar, og allar aðrar vélar sem hugsanlega geta gengið fyrir kolum og gufu. Fjölskyldan í Victoria Road ákvað að skella sér á þessa kynjasýningu, ásamt skötuhjúunum Daníel og Angelu. Hátíðin er á túni hérna rétt utan við bæinn þar sem áður stóðu hermannabraggar. Það sem kom okkur mest á óvart var hve þetta var stór sýning og hve margmennið var mikið. Auk gufuvélanna var fólk mætt með gamla bíla, slökkvibíla, reiðhjól, mótorhjól, Landróvera osfrv...ja í raun bara öll farartæki sem nöfnum tjáir að nefna. Helgi var hrifnastur af pínulitlum gufudráttarvélum, sem iðullega var ekið af gríðarstórum mönnum, svoldið svipað og þegar fullorðinn maður sest á þríhjól: hnén komin upp að höku. Svo var einnig gaman að skoða týpurnar á sýningunni: nánast hver einasti maður var í bláum fjósagalla og með sixpensara, margir hverjir makaðir kolaryki, fríðleiks- og fatasmekksgenin virtust hafa yfirgefið flesta sem stunda svona gufuvélanördisma. En hvað um það, þetta var bara hin ágætasta skemmtan fyrir alla fjölskylduna, og gaman að hafa upplifað svona sér-enskt fyrirbæri.
3 ummæli:
Gufuvélanördismi hljómar ískyggilega mikið eins og vafasamur sjúkdómur...
já, svona eins og júrónördismi og/eða morfísnördismi....
Amman í turninum hefur verið svo upptekin við undirbúning og framkvæmd stúdentsútskriftar og veislu fyrir Dilja súperfrænku að hún hefur ekki einu sinni gefið sér tíma til að lesa Iðunnarbloggið síðustu daga. Það biðu mín því skemmtilegar færslur og myndir þegar ég mætti í vinnuna í morgun. Takk fyrir það.
Skrifa ummæli