Pennine Way og Tan Hill

Hér var allt á hvolfi þegar við komum heim - ekki hafði gefist tími til að ganga frá þvotti eða skipta á rúmum áður en farið var til Barcelóna, og það varð að koma öllu í lag áður en allir byrja í nýrri vinnu, leikskóla og gamalli vinnu í næstu viku. Hins vegar kom á móti að aldrei þessu vant er yndislegt haustveður, sól og blíða, og bara engin leið að hanga innivið. Við ákváðum því að slá þessu upp í kæruleysi og fara bara í göngu upp á heiði. Við gengum lítinn hluta af mikilli gönguleið sem heitir Pennine Way og nær eftir Bretlandi endilöngu. Best er við hlutann sem við völdum að hann endar á pöbb sem heitir Tan Hill og er víst sá pöbbur sem hæst stendur í Englandi. Þangað er gott að koma enda ófáir gestirnir sem ég hef dregið þangað í gegnum tíðina. Gangan var skemmtileg, útsýnið stórkostlegt í fallegu veðri og Iðunn naut að vera úti í náttúrunni. Hægt er að sjá nokkrar myndir í septemberalbúminu. Eini gallinn er að burðarpokinn sem við eigum er ekki mjög góður í erfiðari og lengri göngur (húsmóðir kom heim ansi bakveik), en nú erum við búin að panta annan poka betri og berst hann vonandi hingað í næstu viku svo við getum haldið áfram að skoða landið.