"Svei mér þá...

....ég held hann sé að birta til! " var amma mín Stína gjörn á að segja þegar rigningin var alveg að fara með mann. Minnti mig alltaf á Þórberg og sólina í Esjunni sumarið sem hann var húsamálari. En nú eftir hádegi birti til, svo ég dreif mig bara snemma heim úr vinnunni og eyddi nokkrum klukkustundum í faðmi fjölskyldunnar úti í garðinum okkar. Það var svo yndislegt að fá sól á kroppinn og hita alveg inn að beinum. Iðunn skoðaði öll blómin og jurtirnar (og uppáhaldsrandaflugurnar hans Jóhannesar) og Helgi gerði heiðarlega tilraun til að tölvast úti í náttúrunni en varð að játa sig sigraðan að lokum þegar sólargeislarnir syrtu skjáinn. Yndislegir sólargeislar það! Og enn betra er að í kvöld er engin knattspyrna, svo við hjónakornin getum dvalist í sömu stofu og notið kvöldsins saman. Gaman núna!